زیاد گریستن از خوف پروردگار

سه شنبه ۳۰ اردیبهشت ۱۳۹۹ 0 0 کلام حق پیام

بسم الله الرّحمن الرّحیم

کثرت بکاء، زیاد گریستن از خشیت الهی است. گریستن حالتی است در انسان که معلولِ فعل و انفعالات درونی است. گریه کردن به زور یا امکان ندارد و اگر فرض کنیم آن هم ناشی از فعل و انفعالات درونی نیست، این جور گریه کردن فایده ندارد. آن گریه ای که ناشی باشد از تصور حقیقتی که مهم ترین این حقایق این است که، انسان خود را در مقابل خدای متعال احساس کند و از عظمت و کبریای الهی در او حالتی از خضوع، خشوع و تذلّل به وجود بیاید که موجب شود اشک انسان جاری گردد. انسان باید آن حالت دگرگونی قلبی را که موجب می شود اشک جاری گردد، به وجود آورد. راهش هم همین توجه انسان به خدای متعال است؛ در نماز، در دعا. چنانچه انسان احساس کند مقابل خدای متعال قرار گرفته است، این احساس حضور در محضر الهی، انسان را متغیّر می سازد و اشک را جاری می کند. خاصیت حضور قلب در نماز این است! حضور قلب هم فقط این نیست که انسان کلمات نماز را در ذهن خود معنا کند، بلکه باید احساس حضور مقابل پروردگار کند و احساس نماید دارد با خدای متعال حرف می زند. این احساس است که در انسان آن حالت خشوع را به وجود می آورد و این حالت خشوع در انسان تبدیل می شود به بکاء. غالباً این جور است و بزرگان این جور توصیه نموده اند که آنچه اهمیت دارد این است که توجه کنید تعمّد در خروجِ از حضور در نماز حاصل نشود؛ یعنی عمداً ذهنتان را به جایی نبرید! گاهی انسان در حالت نماز به طور طبیعی از حالت توجه بیرون می آید که خیلی اوقات اختیاری نیست. البته اگر انسان بتواند مانع از تفرّق ذهن خود در اوقات شبانه روز شود و متوجه و متذکر الهی باشد، این حالت ذکر در نماز بیشتر در انسان فراهم خواهد شد. طبعاً در حال نماز،عطفِ توجه از نماز و توجه إلی الله برای ما حاصل می شود. خب! به مجردی که توجه کردیم ذهن ما منصرف شده، ذهنمان را به سمت حضور برگردانیم. همین مطلوب است که بزرگان این گونه به ما و امثال ما توصیه می کردند. در هر حال، چنانچه حال توجه بیاید، دنبالش این بکاء هم است. این قهری ست! این حالت بکاء که ناشی از خشیت است به طور طبیعی عارض می شود.

منبع: کتاب طراوت بندگی/شرح حدیث اخلاقی،رهبر معظم انقلاب اسلامی. ص28
مؤلف: احسان طریق الاسلامی

0 نظر

ارسال نظر