انسان زرنگ

شنبه ۱۸ آبان ۱۳۹۸ 0 0 کلام حق پیام

بسم الله الرّحمن الرّحیم

زرنگی انسان به این نیست که به جهنم نرود، زیرا دیوانه ها هم به جهنم نمی روند، بچه ها هم به جهنم نمی روند. حتی کفّار هم اگر معاند و لجوج نباشند، جهنم نمی روند. پس این زرنگی نیست که یک شیعه بگوید من جهنم نمی روم. همچنین بهشت رفتن هم زرنگی نیست، زیرا بچه ها و سفیه ها هم ممکن است به بهشت بروند. انسان، هفتاد سال زندگی کند و زحمت بکشد برای اینکه به بهشت برود؟ این زرنگی نیست. پس زرنگی چیست؟ زرنگی این است که انسان به مقامی برسد که نه دنیا، بلکه بهشت و نعمت های بهشتی نزد او جلوه ای نداشته باشد: نیست بر لوح دلم جز الف قامت یار/ چه کنم چیز دگر یاد نداد استادم. یعنی هیچ چیزی، هیچ کسی در دل او نباشد جز خدا. دل انسان جای خداست، عرش خداست. انسان زرنگ، کسی است که بتواند هر چه غیر خداست را از دل بیرون کند و به هیچ چیز و هیچ کس غیر خدای تعالی نیندیشد. صفات رذیله و خصائل زشت و حیوانی نظیر تکبّر، حسادت، کینه، خشم، شهوت پرستی و دنیا طلبی، سراسر وجود همۀ انسان های معمولی را فرا گرفته است و جایی را برای ظهور خداوند در دل آنان باقی نگذاشته است، پس زرنگ کسی است که بتواند دل خود را از این صفات ناپسند تهی کند و به جای آن خصائل و صفات نیکوی انسانی و فضائل پسندیدۀ اخلاقی بنشاند تا آمادۀ پذیرایی از صاحب اصلی خود، یعنی خداوند متعال باشد. انسان باید بتواند با عبادت و خدمت به خلق خدا، یعنی ارتباط با خالق و ارتباط با مخلوقات او، یعنی با راضی کردن خداوند از خود و شاد کردن و به دست آوردن دل دیگران، دل خود را عرش الهی کند. چنین دلی، نور دارد. چون متّصل به نور خدای سبحان است. بنابراین انسان زرنگ کسی است که کاری کند که دل او عرش خدا بشود.

منبع: کتاب مشق اخلاق/برگرفته از آثار و گفتارهای اخلاقی حضرت آیت الله العظمی مظاهری/دفتر سوم. ص30.
نویسنده: حسین مظاهری

0 نظر

ارسال نظر