آخوند مولی حسینقلی همدانی

یکشنبه ۲۰ مرداد ۱۳۹۸ 0 0 کلام حق پیام

بسم الله الرّحمن الرّحیم

عارف والاقدر، مرحوم آخوند مولی حسینقلی همدانی از مبرّزترین شاگردان سید علی شوشتری و بزرگ ترین استاد اخلاق در این اواخر است. شیخ آقا بزرگ تهرانی درباره اش گوید: او در علم اخلاق وزنۀ عظیمی است که به وصف نیاید. مدت ها گذشت و زمانه به سان او در علم اخلاق و تهذیب نفوس ندید و این فن بدو ختم شد و پس از وی کسی که نظیرش باشد به وجود نیامد. علامه سید حسن صدر رحمة الله در تکملۀ امل الامل گوید: او دائم المراقبه بود به طوری که چه بسا در اثنای درس از ترس اینکه مبادا از خداوند سبحان غافل شود، ساکت می شد. وی شیوه ای همانند ابن طاووس داشت و بر اثر مجاهدت ها و ریاضت هایش، انوار ملکوت بر او تابیدن گرفت. مرحوم ملکی تبریزی شاگرد بزرگ او می گوید: در مراتب یاد شده یعنی، طول سجود و عبادت و... کسی را نظیر او ندیدم. باری، حسینقلی به سال 1239 ق در این روستا متولد شد و از آنجا که پدرش همواره از خداوند می خواست فرزندانش در سلک روحانیت در آیند، پس از گذراندن ایام کودکی او را به تهران آورد. وی مقدمات را با شوق زیاد و در زمانی کوتاه فرا گرفت و سطوح را نزد بعضی فضلا تحصیل کرد و سپس از محضر شیخ عبدالحسین تهرانی، معروف به شیخ العراقین، استفاده برد. آن گاه به سبزوار رفت و از حوزۀ درس فیلسوف معروف، حاج مولی هادی سبزواری، توشه ها بر گرفت. پس از آن رهسپار نجف اشرف شد و سالیانی دراز در فقه و اصول از حوزۀ درس شیخ انصاری، استفاده کرد و تقریرات فقه و اصول شیخ را نوشت. پس از درگذشت شیخ انصاری به سال 1281 ق نزد دیگران شاگردی نکرد، زیرا نیازی بدان نداشت و از عراق خارج نشد، بلکه منزوی بود و عهده دار فتوا و مرجعیت نشد و دنبال ریاست نیفتاد، ولی خواص اهل علم و تقوا او را رها نکردند و از او خواستند درسی شروع کند، شاگردان زیادی دورش حلقه زدند و درسش مجمع طلاب فاضل گشت. وی در فقه و اصول با استفاده از تقریراتی که از شیخ انصاری نوشته بود، تدریس می کرد، و پیش از این درس، صبح ها در منزلش اخلاق درس می داد. شیخ آقا بزرگ تهرانی در ادامۀ این سخنان می افزاید: آخوند همدانی شاگردان زیادی در فن اخلاق پرورید که هر یک ستارگان فروزانی بودند که زینت آسمان علم و فضیلت و محور تقوا و فضیلت به حساب می آمدند. شاگردانی که اثر تربیت او به خوبی در سیمایشان نمایان بود. استاد آخوند مرحوم شوشتری هم چون از لیاقت و استعداد ذاتی او خبر داشت و امید داشت که وی افراد زیادی را تربیت و به راه سعادت راهنمایی کند، عنایت زیادی به او داشت. پس از اینکه مرحوم شوشتری او را به تربیت نفوس مستعده فرا خواند، در پی تربیت قابلین شد، به طوری که بعضی را از صبح تا طلوع آفتاب و عده ای را از طلوع تا مقداری از بر آمدن روز و هکذا؛ حتی بعضی را در اول شب و برخی را در آخر شب به راه سعادت رهنمون شد، تا این که توانست گروه زیادی را به طوری تربیت کند که هر یک، از اولیاءالله شدند. برخی از آثار قلمی آخوند همدانی عبارتند از چند نامه و دستورالعمل ارزنده که در آخر تذکرةالمتقین به چاپ رسیده است. سرانجام، پس از عمری تلاش و تربیت ده ها انسان مستعدّ، در سفری برای زیارت کربلا در بیست و هشتم شعبان 1311 ق در جوار رحمت حق آرامید. جسد پاکش در حجرۀ چهارم از سمت چپ صحن مطهر سیدالشهدا علیه السلام -نسبت به کسی که از در زینبی داخل صحن شریف می شود- به خاک سپرده شد.

منبع: کتاب گزیده سیمای فرزانگان. "ضرورت استاد اخلاق". ص 30.
نویسنده: رضا مختاری

0 نظر

ارسال نظر