ظلم به دیگران، به واسطۀ اهانت و آبروریزی

یکشنبه ۲۶ اسفند ۱۳۹۷ 0 0 کلام حق پیام

بسم الله الرّحمن الرّحیم

یکی از مراتب بسیار مذموم ظلم که از مصادیق ظلم به افراد بی یاور محسوب می شود، گناهانی نظیر شایعه پراکنی، غیبت و تهمت است. متأسفانه این مرتبه از ظلم، امروزه در جامعه بسیار رایج و شایع است. افراد در مجلس می نشینند و پشت سر کسی که حضور ندارد، غیبت می کنند و یا به او تهمت می زنند. من تصور می کنم کمتر مجلسی یافت شود که این گناهان بزرگ و این ظلم های عظیم در آن نباشد. در بسیاری از مجالس، برای کسی که حضور ندارد، شایعه سازی و شایعه پراکنی می کنند و چون شخص نمی تواند از خودش دفاع کند و پاسخ شایعات را بدهد، در آن جلسه یاوری جز خداوند ندارد و مظلوم واقع می شود. به تجربه نیز اثبات شده است که افرادی که مرتکب چنین گناهانی می شوند، عاقبت به خیر نخواهند شد. من همواره به جوانان می گویم: شما را به خدا قسم می دهم تهمت نزنید و اگر راجع به کسی تهمت شنیدید، از او دفاع کنید. متأسفانه بسیار اتفاق می افتد که افراد متدیّن در جلسات حضور دارند و در مقابل آنان به دیگران تهمت زده می شود ولی یا سکوت می کنند و یا آن تهمت را همراهی می کنند که هر دو بد است. بردن آبروی دیگران و هتک حرمت و اهانت به شخصیّت سایر انسان ها، حق النّاس است و اگر انسان نتواند جبران حق النّاس خویش را بکند، عاقبت سوئی در انتظار او خواهد بود. من از همۀ شما، مخصوصاً جوانان عزیز تقاضا دارم که توهین نکنید، مخصوصاً مراقب باشید به پدر و مادر و پیرمردها و افراد متشخّص و به ویژه به مراجع، علما و بزرگان اهانت نکنید. به قول مرحوم آیت الله وحید بهبهانی رحمة الله، توهین به علما و مراجع، مانع عاقبت به خیری است و موجب می شود انسان در «وادی تیه» واقع شود؛ یعنی یک زندگی تلخ و همراه با سرگردانی و بیچارگی برای او رقم می زند تا از دنیا برود. به تجربه نیز اثبات شده است که اهانت به دیگران، انسان را بیچاره می کند و راه سعادت را به روی او می بندد. با تأسّف باید گفت: بسیاری از رسانه های گروهی، روزنامه ها و سایت های اینترنتی، امروزه تبدیل به تهمت نامه، غیبت نامه و فحش نامه شده اند. مطلبی منتشر می کنند و خودشان هم می دانند که تهمت است، ولی منتظر می مانند تا تکذیب شود. اما وقتی آبروی کسی رفت و شخصیّت او در اذهان عمومی خدشه دار شد، تکذیب مطلب سودی به حال وی نمی بخشد و جبران آبروی رفته را نمی نماید. اهانت به دیگران و بردن آبروی افراد، مثل جنگ با خداوند متعال است: «کسی که به دوست و ولیّ من اهانت کند، به جنگ با من برخاسته است.» گناه کسانی که به دیگران تهمت می زنند و اهانت می کنند، بسیار بزرگ است و افرادی که آن تهمت و اهانت را می شنوند و از مظلوم دفاع نمی کنند نیز گناهکارند.

منبع: کتاب مشق اخلاق/برگرفته از آثار و گفتارهای اخلاقی حضرت آیت الله العظمی مظاهری/دفتر سوم. ص26
نویسنده: حسین مظاهری

0 نظر

ارسال نظر