لجاجت، عامل عصیان و تباهی

یکشنبه ۰۲ اردیبهشت ۱۳۹۷ 0 0 کلام حق پیام

بسم الله الرحمن الرحیم

یکی از عواملی که در پیشبرد امر به معروف و نهی از منکر، نقش اساسی دارد، ایـنست که مأمـور (کسی که به او امر شده) و منـهی (کسی که از کاری باز داشته شده) انـعـطاف پـذیری داشته باشد و در مقابل معروف و منکر و این فریضۀ مهم الهی که به حق مایۀ قوام، اسـتواری و اجرای همۀ احکام خداوند است، عناد و لجاجت به خرج ندهد. زیرا اگر یک جوان معروفـی را دید و در قبول و پیاده کردن آن سرسختی نشان داد و یا یک دختر جوان در برابر یک منکر (مثل بـیرون گذاشتن موهای سر که قـطعاً حرام است) لجاجـت کرد و باز در کار اشـتـباه خود پافشاری نمود، نه تنها امر آمر و نهی ناهی، هر چند در حد بالا باشد، مؤثر نیست، بلکه ممکن است خدای ناکرده، شخص لجوج و عنود و کسی که در قبول حق سرسختی نشان می دهد، به توجـیه گری – که از بالا ترین خـطرات و بدترین کارهاست – بیفتد و از هـمان حرف جذاب عالی برداشت سوء کند. قرآن شریف در این باره بسیار صحبت دارد و اغلب داستان ها و قصصی که در قرآن آمده به این مطلب تذکر و تنّبه می دهد که اگر انسان، قابل انعطاف و نرمش نباشد، پیامبرها با آن کتب آسمانیشان هم بر روی او اثر ندارند. مثلاً قرآن، دارای آنچنان جذّابیتی است که حتی دشمنان اسلام، آنهایی که پیامبر اکرم صلّی الله علیه و اله را کتک می زدند و مسلمانها را شکنجه می کردند، نیمه های شب، از خوابشان دست بر می داشتند و مخفیانه به اطراف خانه ی ایشان می آمدند تا به قرآنی که آن حضرت در دل شب با یک جاذبه ی خاصی قرائت و تلاوت می فرمودند، گوش بدهند.

منبع: کتاب اخلاق و جوان. ص38
مؤلّف: حضرت آیت الله حسین مظاهری

0 نظر

ارسال نظر